Rowerem i...obok niego.

Wspomnienia - cudowne chwile bohaterskich wyczynów. Niedawno zdobyłem się znowu na taki i...pcham rower a właściwie wlokę się obok niego. Postaram się to zobrazować fragmentem z książki "Kawałek ławki"

Dlaczego ja to robię? Czy mam za mało codziennego wysiłku? Czy jest on mi dodatkowo potrzebny w czasie urlopu? Przecież ułożenie stóp pod takim kątem jest dobre tylko w łóżku, natomiast nie na spacerach! Jednak to nie ja sprawiłem, że ten teren pnie się pod górę, a siłą rzeczy ja wraz z nim. Z dołu wszystko wygląda jak wygląda, natomiast ja wyglądam przez okno obserwując pobliskie wzgórza. Unosząca się mgła otula swoim puchem widoczne z daleka zielone łąki, które swoim namalowanym szeptem zdają się mówić tylko jedno:

• No chodź chłopcze, tutaj cię jeszcze nie było. Może znowu się czegoś nauczysz.

No to idę się uczyć. Jeszcze nie wiem czego, ale jest obietnica nauki. Z dołu zawsze wszystko wygląda inaczej. W końcu dół to dół a góra to góra. Żeby wejść na górę trzeba się ruszyć, dobrze jednak wkalkulować wysiłek i zaplanować wędrówkę. Sama inspiracja i entuzjazm są dobre. aczkolwiek czasami dodają ratownikom górskim nadgodzin. W związku z tym wziąłem: scyzoryk, mapę, termos z herbatą, bułkę z serem i zdrowy rozsądek. Tylko ten kąt natarcia zmusza mnie do częstych przystanków. No bo przecież lepiej to brzmi, że zawiniły góry a nie moje upływające lata. Wszakże, jak tak będę się człapał, to wnet lato się skończy a ja ciągle będę w „dolinach”. No i czego się tu uczyć? Łąki jak nie ma tak nie ma – a ja nie mam już dwudziestki na karku, nawet trzydziestka uleciała jak pszczoła, która śmignęła mi przed chwilą nad głową. No i olśniło mnie! – Nie mam już trzydziestki  .Starzeję się!!!